News

jul 1, 2017
Categorie: General
Ingezonden door: cor

Cafe de Waal nu ook op Facebook!

 

jun 1, 2017
Categorie: General
Ingezonden door: admin

cafe_deWaal - ##- ##
 

Jan den Boer

 

Vlaardingen 1 maart 2017

Intiemer. Een lach en een traan.

Jan de Boer

Daar zat ik dan, tussen 149 vrouwen. Niet voor mijn plezier. Welnee, puur wetenschappelijk. Dit kan je een man namelijk niet aandoen. Ze waren allemaal een beetje nerveus, die dames. De meeste dronken hun spanningen weg met een wit wijntje. Sommigen kraakten een zak chips leeg. Er werd kinderlijk gegiecheld en er waren er zelfs een paar baldadig. Toen het licht uitging was het even doodstil.
Er was een siddering van genot voelbaar, maar dat kwam helaas niet door mijn aanwezigheid.

‘Let me ask you something first. Do you want a regular vanilla relationship with no kinky fuckery at all?’ Gelukkig was het niet één van de dames naast mij die deze zin uitsprak. Het was een onderdeel van een spannende dialoog tussen de hoofdrolspelers van deze avond. Christian Grey en Anastasia Steele. Inderdaad, ik zat bij de verfilming van het tweede deel van de trilogie van schrijfster E.L. James (voor vrienden Erika). ‘Fifty Shades Darker’ vulde het grote scherm. Het was fascinerend. Nee, niet dit cinematisch gedrocht. Je kan volgens mij van de video’s van mevrouw Paay in twee minuten meer leren dan in deze twee nutteloze uren!

Het was vooral fascinerend om te zien hoe de aanwezige dames enorm genoten van de sadistische neigingen van Grey en het onschuldige gedrag van de slaafse Steele. De één na de ander slaakte een zucht van genot bij het zien van deze erotische bouquet-film. Is het een stil verlangen? Zijn er zoveel stoute meisjes? En waarom moet ik nu ineens aan Heleen van Royen denken? En aan Marlies Dekkers? Is de derde feministische golf nu echt voorbij? Krijg ik dadelijk wel een Goodiebag? Heel veel vragen schieten door mijn hoofd tijdens het bestuderen van ‘s werelds meest geliefde  SM-koppel. De aanwezige 149 vrouwen zwijmelen tijdens mijn gedachtegang langzaam weg.

‘You are going to unman me, Ana … You -- take me. Ana, touch me … please’, roept Grey. Ik trek het niet meer. Dit doet pijn. Als ik blijf zitten dan zou dat nogal sadomasochistisch zijn. De dames denken daar anders over. Die blijven allen in de zaal. De wetenschap faalt. Dit valt niet te verklaren. Ik vertrek!
Eenmaal thuis zet ik de film ‘A Clockwork Orange’ op. Even lekker ontspannen...Ik hou van je,

 

Vlaardingen 1 december 2016

Intiemer. Een lach en een traan.

Jan de Boer

Ik hou van je, dat weet je’. Ik hoor het je nog zeggen, na wederom een goed gesprek, ergens in de Franse Alpen. Ik had daags voor wij op skivakantie gingen mijn ribben flink gekneusd tijdens een vriendschappelijk stoeipartijtje in onze lokale nachtbar, en durfde met mijn lange latten niet eens een groene piste af te dalen. Er zat voor mij niks anders op dan dat ik in ons gehuurde chalet de hele dag bleef rondhangen. Gelukkig verruilde jij het witte goud weleens voor de veranda om samen met mij de dag door brengen. Met een fles pastis binnen handbereik bespraken wij de wereldproblematiek, jouw reizen, het dagelijks geluk. La Paloma, Black Uhuru, Zuid Amerika, vrouwen. Als de bodem in zicht kwam, werden onze verhalen heftiger, intiemer. Een lach en een traan.

Je kon toen trouwens héél goed koffie zetten. Filterkoffie weliswaar maar,... ach. ‘Ik zet de hele week wel koffie. Koken doen jullie maar! Heb ik geen zin in.’ Je hield woord en zorgde voor onze dagelijkse behoefte aan cafeïne. Voordat alle skilustigen zich rond de ontbijttafel verzamelden, stond jij ‘s ochtends vroeg, met een peuk in je mond al grommend en roggelend, in je veels te korte badjas, onze mokken met troost te vullen. De volgende pot liep al weer door.

Het skiën ging je trouwens erg goed af. Tijdens de enkele keren dat ik samen met jou en een dosis Ibuprofen 800 naar boven ging, was ik daar behoorlijk verbaasd over. Gewoon in je eigen kloffie, in plaats van een veel te snelle outfit. Terwijl ‘onze’ jongens niet konden wachten om de bergen te trotseren, nam jij alle tijd om het enige meisje in ons gezelschap wat kneepjes van deze recreatiesport bij te brengen.’Laat die gasten maar gaan. Ik heb alle tijd’. Bij datzelfde meisje zag ik enkele weken geleden, net als bij vele anderen, de tranen in haar ogen bij jouw vroege afscheid.

Soms denk ik dat je nog elk moment hier in ‘jouw’ Waal kan komen binnenwandelen. Net klaar van je werk. Keurig je jas aan de kapstok. Borreltje ijs voor je neus. En met een te harde klap op mijn schouder vraag je: ‘Hoe gaat het met je? En dan bedoel ik echt hè, Jan den Boer! Je weet het, ik hou van je’. Ja Aart, dat weet ik en dat voel ik. Ik ook van jou jongen.
                               

Vlaardingen 1 juni 2016

Mannen zijn over het algemeen horken

Ik snap ze wel. Misschien komt het omdat er al vier soortgelijke exemplaren voor mij waren geworpen voordat ik mijn eerste daglicht ervoer. W.C. Fields, Bobby Brown, Emile Ratelband...
nee, die begrepen er maar weinig van. Freud vond ze ‘sociaal zwak, jaloers, en ontzettend ijdel’, en dat hadden
ze te danken vanwege het gebrek aan een spierloos en botloos stukje huid. Onzin. Ik houd ervan. Ik kan niet zonder de vrouw.
Mannen zijn over het algemeen horken. Slecht acterende clowns. Vooral in groepsverband. Gooi er een paar meter bier in en het worden onverstaanbare Neanderthalers. Ongeleide projectielen. John Lennon zei het ooit al: ‘As usual, there is a great woman behind every idiot.’ Hij sprak waarschijnlijk niet voor zichzelf. Vrouwen zijn veel subtieler, emotioneler, luisteren een stuk beter en, dit zult u als lezende man niet leuk vinden, vrouwen hebben zelfs meer humor. Ik voel mij een stuk prettiger met één of meerdere vrouwen in mijn buurt.
Ik mag mijzelf een gelukkig man voelen. Voor diverse situaties en problemen heb ik er namelijk meerdere. Ik noem ze dan ook allemaal liefkozend ‘mijn meisjes ‘. Mag ik u even voorstellen? Voor maaltijden buitenshuis is er het ‘’Ga je mee naar de Griek, want al mijn andere vrienden vinden dat niet te vreten’ meisje’, die tevens ook de belangrijke titel ‘whisky meisje’ draagt. Voor technische ongemakken zijn er het ‘Apple meisje’, die tevens ook dienst doet als ‘vakantie meisje’, en het onomstreden ‘PowerPoint meisje’. Dan zijn daar ook nog het ‘kook, bioscoop en Marvell meisje, ‘bier en pastis meisje’ ‘burlesque meisje’ ‘oestermeisje’, ‘kunst & cultuur meisje’, ‘moeilijke gesprekken meisje’, ‘correctie meisje’, ‘knuffel meisje’...allen zijn het dagelijkse lichtpuntjes. Zij maken mij een gelukkig mens.
Het enige wat er nu nog ontbreekt in deze kleurrijke collectie is iemand die mijn huis schoonmaakt, de boodschappen doet, mijn boterhammen smeert en misschien iemand die mijn onderbroeken strijkt. Volgens mij is daar een collectieve term voor. Hoe heet zo’n meisje ook al weer?

Vlaardingen 1 maart 2016

Bestaat dat nog?

Het moest natuurlijk wel een sjofele kroeg zijn. Iets met ranzige tafelkleedjes, volle asbakken en schraal bier. We waren in Antwerpen en hadden net de gitarist van troubadour Tom Waits in een bouwvallig theater gehoord en gezien. We waren op zoek naar een sfeervol verlengstuk van dit instrumentale evenement. Een prachtig verlicht uithangbord, gesponsord door Primus, schreeuwde onze namen.

Een dame, gekleed in een niets verhullend T-shirt, schonk voor ons twee ferme glazen pils in. ‘Op uw gezondheid’, zei zij met een prettig Vlaams accent. De zaak was vrijwel leeg. In het felle tl-licht zat een man aan een tafeltje geobsedeerd naar zijn lege glas staren. Die van ons werden regelmatig ververst. Over de luidsprekers klonk Willeke Alberti’s ‘Telkens Weer’. De bardame had niet door dat de cd constant bleef hangen. ‘Ah, jullie komen uit Holland. Uit welke plaats?’ Vroeg zij beroepsmatig geïnteresseerd. ‘Vlaardingen, vlak bij Rotterdam’. Dat laatste zeiden we er bij om het geografisch wat duidelijker te maken. ‘Vlaardingen?’ Zei zij plots met een Rotterdams accent. ‘Daar heb ik gewoond! Begin jaren ‘80. Ik kwam altijd in de Panda. Bestaat dat nog?’ Na een bevestiging van onze kant, en de mededeling dat dezelfde eigenaar nog steeds achter de toog staat, viel haar mond open van verbazing. Ze noemde namen van jongens op wie zij verliefd was geweest. Stuk voor stuk bekenden. Over oude vrienden met wie zij daar nachten lang aan de bar had gehangen. We vertelde dat sommigen niet meer in leven waren. Ze schrok amper. ‘Drugs’, mompelde ze. ‘Klote wereld’.

Rachel (iets zei ons dat het niet haar echte naam was en dat André Hazes immens populair is bij onze zuiderburen) ging los en vertelde over haar verleden als dame van lichte zeden. Over haar huwelijk met een klant, met wie zij naar Polen vertrok en daar samen een dochter kregen. Haar geluk zat echter niet mee toen haar partner onverwachts het leven liet. ‘Hartstilstand. Ben daarna in België terecht gekomen en moet nu dag en nacht werken om rond te kunnen komen’. Rachel vloekte wat naar de andere klant en tapte nogmaals onze glazen vol. ‘Van het huis’. Bij ons vertrek gaf ik mijn nummer aan haar. ‘Als je wat oude vrienden wil bezoeken, dan kan je bij mij crashen.’

‘Wat een toeval. Mooi verhaal ook. Had er zo eentje van ome Tom kunnen zijn’. We duiken nog even een piepklein nachtbarretje in om ons te vergrijpen aan een ‘finishing touch’. We toasten met twee goedkope whisky’s op de muziek en op Vlaardingen. Ik gooi een muntje in de jukebox en druk op Willeke Alberti. Van Rachel heb ik niets meer gehoord.

 

Vlaardingen 1 december 2015

Mijn liefde tegen de muur

De deur zwaaide open en op de drempel troffen wij elkaar
voor het eerst. Bijna botste ik tegen hem aan. ‘Ik
ben Jan’ zei ik met een glimlach op mijn gezicht. ‘Ik ga
even bij mijn moeder op bezoek’. ‘Ja, dat is goed. Ik ben
zo terug’. Ze zat in plaats van op haar eenpersoonsbed
op een stoel en ze oogde vrolijk. Ze had blosjes op haar
wangen en ze straalde. Er stond een ander stoel pal
naast de hare. Er zat geen millimeter ruimte tussen deze
twee meubelstukken. Met nog steeds dezelfde glimlach
nam ik plaats op haar bed.

‘Ik ben André’. De man van het eerdere treffen stelde zich na zijn terugkomst keurig aan mij voor. ‘Ja, die meneer zit hier weleens hoor. Gewoon...’ André ging naast haar zitten en ze glimlachte van oor tot oor. ‘Wil je een snoepje? Het zijn wel harde hoor?’. ‘Ja, lekker ma’. De afgelopen 32 jaar had er geen andere man, behalve dan wat familieleden, naast haar gezeten. Ze was altijd een beetje schuw voor mensen. Zelfs als er eens een keer een klusjesman in haar huis was, excuseerde ze zich. ‘Nee, die komt hier gewoon de boel een beetje verven. Meer niet hoor’. Terwijl wij met z’n drieën Boterbabbelaars aan het knabbelen waren, kon André niet van haar afblijven. Aai over haar hand, klopje op haar schouders... ‘Maandag moet je naar de dokter hoor’, zei hij tegen haar. ‘Ja, ik houd haar wel in de gaten hoor’.

Naast de televisie pronkt een grote zwart-witfoto waar zij beiden breed lachend op staan. André vertelde volop verhalen over zijn vroegere werk en over zijn oude woning, en tussen de verhalen door maakte hij tijd vrij voor een kleine streling over de hand van mijn moeder. Ze zag er goed uit. Zelfs haar middagdutje sloeg zij nu en dan eens over. ‘Nee, we hebben niks hoor. ‘s Avonds moet ‘ie gewoon weer naar zijn eigen kamer’, lachte zij een beetje ongemakkelijk. Na mijn vierde Boterbabbelaar hield ik dit prettig ogende schouwspel voor gezien. Een kus voor moeders en een hand voor André. ‘Tot snel!’

De glimlach op mijn gezicht was nog immer aanwezig. Gewoon op je 87e nog even iemand vinden die lief voor je is. Zorgzaam en oprecht belangstellend. Ik noem het gewoon ‘verkering’. Ja, je hebt gewoon een vent aan de haak geslagen ma. Dat doet je letterlijk en figuurlijk goed. Plak er nog maar wat tijd bij. Je hebt het verdiend.

 

Vlaardingen 1 september 2015

Mijn liefde tegen de muur

Mijn hart klopte in mijn keel. Zo dichtbij was zij nog nooit geweest. Nog een half uur en dan zou zij van mij zijn. Al 37 jaar, 165 dagen en 15 uur ben ik al verliefd op haar. Hopeloos. Ik zag haar voor het eerst ergens in
het zuiden van Frankrijk. Dansend op een tafel in een
café. Twee andere desperate mannen volgden eveneens
haar sensuele bewegingen. Waarschijnlijk waren dat
haar minnaars. Haar handen waren verward in haar
lange blonde lokken. Het zweet parelde op haar voorhoofd.
Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Stijlvol,
arrogant, sterk. God had voor mij de perfecte vrouw
geschapen.

Nee, ik kon daar natuurlijk niks over zeggen. Ik was nog maar 13 en zij was al een paar jaar ouder. Mijn leven leek op een nummer van Rob de Nijs. Mijn vriendjes mochten dat natuurlijk helemaal niet weten. Zij liet haar heupen bewegen op een mambo. Dat was muziek voor oude mensen! Wij waren hardrockers. De naalden van onze platenspelers verslonden alleen vinyl van KISS, Ted Nugent en UFO. We luisterden op de buizenradio naar Alfred Lagarde’s ‘Betonuur’ en gingen naar concerten van Status Quo. Meisjes? Nee, daar hadden mijn leeftijdsgenoten nog te veel puisten voor. Het stilzwijgen over mijn grote liefde hield ik daarna nog jaren vol. Na mijn pre-metalhead periode werd ik weekendpunker.

Mijn directe leefomgeving bestond uit hanenkammen, veiligheidsspelden en plastic zakken vol goedkoop bier. Daar hoorde deze klassieke elegante schoonheid natuurlijk niet thuis. Sex Pistols, Dead Kennedys... nee, dat kon ik haar niet aandoen. Tijdens concerten van Iggy Pop en Killing Joke dacht ik vaak stiekem aan de mambo. Háár mambo. Enkele jaren later was ik gelukkig de schaamte voorbij. Ik keek openlijk naar haar films en luisterde naar de muziek van één van haar minnaars. Ik sprak bijna dagelijks over mijn obsessie met anderen. Die begrepen het wel. Velen, zowel mannen als vrouwen, waren gezwicht voor haar pracht. Gelukkig...ik was niet alleen.

Nog 10 seconden. 9,8,7....het zweet parelt op mijn voorhoofd. 6,5,4...ik sluit mijn ogen en zie haar dansen. 3,2,1...ik open mijn ogen. ‘Kavel 26. Ingelijste zwart wit bladzijde met handtekening is in uw bezit’. Een ondefinieerbare schreeuw ontsnapt uit mijn mond. Mijn handen en voeten vliegen door de lucht. Eindelijk! Na meer dan drie decennia heb ik mijn trofee binnen.

Het meest tastbare wat ik ooit van haar zou kunnen bemachtigen hangt nu aan mijn muur. Welkom in mijn huis, mijn politiek incorrecte, homofobe, vegetarische schoonheid.
Ik laat je nooit meer gaan. Jamais!
Jan den Boer

 

Vlaardingen 1 juni 2015

Hipsters: je kent ze wel.

Jonge vrouw met een ‘net uit m’n bed’ look, een bloemetjes jurk, gifgroene, merkloze sneakers en een henna tekening van ‘Lizzy the Lezzy’ op haar enkel. Jonge man met baard en technoknotje, een zwarte, glasloze, dik gerande architectenbril, skinny jeans en een tatoeage van Sneeuwwitje op zijn arm. Met of zonder zeven dwergen, dat doet er niet toe. Ik zag ze vroeger wel eens voorbij komen. Op een witte bakfiets of op een Solex. Onderweg naar een biologische slager of naar het Gemeentelijk Afvalscheidingstation.

Volgens de media zou deze subcultuur aan het verdwijnen zijn. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet
onderdrukken en ik koop een retourtje naar Rotterdam. Daar moeten ze zeker nog te vinden zijn. Kan ik gelijk even langs de barbier. Na een bezoekje van twee en een half uur aan ‘Schorem’ strijk ik met een strak getrimde baard neer op het terras van ‘Boeien’. Ik geniet daar van een heerlijk kopje ‘Ethiopia Yirgacheffe’ (koffie) met een flinke scheut vers getrokken biologische geitenmelk.

De muziek van ‘Ebony Muff Diver’ kabbelt door de gevingerverfde vintage speakers. Ik lees aandachtig de gebreide menukaart en besluit voor de rauwe, glutenvrije quinoa-portobelloburger te gaan. Roodborstje, het meisje achter de papier-maché geboetseerde bar, raadt mij aan om er een warme Fritz-Kola met gember bij te nemen. ‘Of een limoentaart thee. Alles mag hoor,’ giechelt ze terwijl zij het nieuwe album van ‘Paddle the Pink Canoe’ op de bakelieten platenspeler deponeert. Dexter, een pop-up journalist, vraagt of ik zin heb om samen met hem in het fietsenhok van de Fenixloods naar een in het Frans nagesynchroniseerde versie van de cultfilm ‘Amélie’ te gaan kijken. ‘Lijkt me Funky!’ Tijdens de film drinken we, blootsvoets, een paar flessen huisgebrouwen hennepbier weg. ‘Een totáál andere dimensie!’ zeg ik na de voorstelling tegen Dex, terwijl ik een foto van zijn broodje zeewier op Instagram plaats. ‘Bedankt voor deze optimale douche van licht en geluid!’

In Café Grunberg praten we nog even door over de film en over Japanse garagerock bands. We drinken enkele glazen Gin Tonic met kardemom en raken daarna slaags met een bekende singer songwriter. Dex bestelt na dit grappige tafereel een elektrische tuktuk en zet mij af bij het Centraal Station. Na een knuffel van een kwartier nemen we afscheid.’We Twitteren!’ Eenmaal thuisgekomen trek ik mijn geruite vintage blouse en mijn vintage schoenen uit, zet mijn vintage TV aan en trek ik even een vintage biertje uit mijn vintage koelkast. De hipster leeft. In ieder geval in Rotterdam.

Vlaardingen 1 maart 2015

Iedereen kende zijn naam.

Jan had nooit zoveel nodig. Pakje shag, bakje koffie, een krantje en het liefst een lekker zonnetje zodat hij buiten kon zitten. Op een terras, want hij was graag onder de mensen. Elke dag trok hij er op uit. Met zijn elektrische fiets ging hij zijn stad in. Elke koffietent van Vlaardingen kende hij. Van het vroegere ‘Oud Hollandsch Koffy en Pannekoekhuys’ tot aan ‘De Bolle’: iedereen kende zijn naam.

Soms ging ik wel eens bij hem zitten voor een bakkie en een praatje. ‘Heb je al een vriendin?’, vroeg hij regelmatig. Ik schudde dan mijn hoofd van links naar rechts. ‘Veel beter’ zei hij meestal. ‘Die kosten toch alleen maar geld’. Hij knipte, soms een beetje irritant, met zijn vingers naar het personeel voor een volgende ronde. Hij zat vaak met vrienden en leeftijdsgenoten te praten over vroegere en betere tijden. Over de haringvaart, over de oorlog, over voetbal en natuurlijk over zijn stad: Vlaardingen. Hij kende alles en iedereen. Als ik met hem in gesprek was, moest hij mij regelmatig onderbreken om weer eens iemand gedag te zwaaien. ‘Populairder dan de paus’, dacht ik vaak, en met een glimlach nam ik dan een slok van mijn ingezakte cappuccino. Soms ging ik bij hem langs. Meestal op nieuwjaarsdag om hem voorspoed te wensen. Het huis rook naar verse groentensoep en op tafel lonkte er steevast een schaal oliebollen. We dronken op de eerste januari meestal een blikje Heineken om te klinken op onze gezondheid. Hij maakte zich de laatste tijd zorgen over zijn ex. ‘Het gaat niet zo goed met haar. Ze schijnt veel te vergeten’, zei hij oprecht bezorgd. Hij had zelfs nog zijn trouwfoto aan zijn dochter teruggevraagd.

Vlaardingen was hem lief. Hij was er geboren en getogen. Hij had zijn stad nooit bedrogen voor een ander. Jan was een man van weinig woorden, maar was altijd eerlijk. Geen poespas, geen praatjesmaker, geen blitskikker. Ondanks zijn vele vrienden trok hij er vaak graag alleen op uit. In zijn rode jasje, spijkerbroek en zijn gympen trok hij dagelijks door zijn stad op zoek naar zijn ultieme vorm van geluk: een bakkie in de zon. En als ik af en toe bij hem zat, dan was hij soms trots en kon hij het niet nalaten om zonder reden tegen het bedienend personeel te zeggen: ‘dit is mijn zoon’.

Vlaardingen 1 december 2014

Sociaal of niet?

Ik zit op Tinder. Of, hoe zeg je dat? Ik Tinder? Dit gaat natuurlijk niet over een vechtsport, maar over de wereldberoemde datings app voor vrijgezellen en chronische vreemdgangers. Ik ben er verslaafd aan. Niet dat ik op zoek ben naar een relatie -op mijn profielfoto zie ik er namelijk uit als een gemummificeerd ebola slachtoffer- maar al die profielen intrigeren mij enorm. Ik heb nog nooit zoveel prettig gestoorde, sportieve, paardrijdende, leuke, spontane, sociale, actieve, zorgzame
‘mensenmensen’ bij elkaar gezien! Daarnaast vinden deze naar een ‘soulmate’ zoekende lieve, gekke meiden het ook nog eens gezellig om ‘met een wijntje en een chipje op de bank een dvd’tje te kijken’. Een dag niet gelachen is namelijk een dag niet geleefd!

Ik klink een beetje cynisch hè? Dat klopt. Ik geloof al die Tindervrouwen niet. Volgens mij doen ze zich allemaal een beetje beter voor dan dat het in de werkelijkheid is. De mannen zullen waarschijnlijk ook op deze ‘aandachts app’ wel een wereld creëren die niet realistisch is, maar dat doen de meeste in het dagelijks leven ook al! Weet je wat? Ik ga nu ter plekke mijn profiel plaatsen. Hier, in de Waalkrant. Per direct misbruik ik mijn column voor een kleine test. Ik zal proberen zo eerlijk mogelijk te blijven, maar ik kan niets beloven.

Hierbij mijn profiel.
Ben jij toe aan een nieuwe uitdaging en voldoe jij aan één van de bovenstaande beschrijvingen?
Probeer dan wat anders van deze menukaart. Voor de overige geïnteresseerden: ik ben een man
van net 50 zonder sociaal besef. Dat wil zeggen: het kan best dat ik weleens eerder met je heb gesproken maar dat ben ik totaal vergeten. Ik ben erg goed in bed. Soms kan ik daar wel, zonder dat ik naar het toilet moet, een half etmaal in verblijven. Daarnaast ben ik gek op paarden, maar
dan wel (saignant gebakken) op mijn bord. Naast mijn dagelijkse dosis aspartaam ben ik
dol op Don Carlos rood, Jupiler, Drambuie of een bourbon met ginger ale. De volgorde is totaal
onbelangrijk. Net zoals huisdieren. Muziek is een belangrijk iets in mijn bestaan. Zonder muziek is er voor mij geen leven mogelijk. Ik denk er dan ook erg veel van te weten. Ik ben geen familieman dus ‘kids’ zijn absoluut een bezwaar. Dat geldt tevens ook voor dames die de bijbel of het boek ‘Fifty Shades of Grey’ op hun nachtkastje hebben liggen. Daar word ik onzeker van. Voor de rest ben ik soms best wel betrouwbaar en eet ik graag eierkoeken.

Ik kan deze gehele krant nog wel vullen met een profielschets, maar helaas zijn de beschikbare woorden bijna op. Vind jij dit wel fijn klinken? Doe er wat leuks mee. Je kan mij bijna dagelijks vinden naast het koffie apparaat in dit café. Tenslotte nog even een positief berichtje voor al die leuke, spontane en sociale Tinderdames: ga vooral zo door! Een dag niet gelachen is namelijk een dag niet geleefd!
Jan den Boer.

 

Vlaardingen 1 september 2014

Heeft hij ook niet..?,

Het is zes uur in de avond. De aardappelen koken langzaam gaar en op een internet radio station klinkt een nummer van ‘The Stranglers’. ‘Better watch out for the Skin Deep’  hoor ik zanger Jean-Jacques Burnel vervaarlijk door de speakers brommen. ‘The Stranglers’? Hebben die boze punkwavers niet eens keertje in ons grote Vlaardingen op een podium gestaan?

Na een telefoontje met een gelijkgestemde muziekidioot bleek dit inderdaad waar te zijn. In 1984, tezamen met Nik ‘Wouldn’t It Be Good’ Kershaw, waren deze ‘Angry Young Men’ present bij de opnames van het programma ‘Je Ziet Maar’ op het podium van het Casimir.
‘Rock ‘n’ Roll’, zeg ik hardop en moet gelijk aan al die andere legendarische bands en artiesten denken die op de diverse podia in deze stad hun sporen hadden achtergelaten. Übertravestiet Divine bijvoorbeeld. Creëerde ooit een kleine aardverschuiving met zijn wereldhits ‘Native Love’ en ‘Shoot Your Shot’ op het podium van discotheek ‘The Jolly Joker’.

Het memorable, maar veel te korte optreden van The Nits in het OJC, voordat ze Nescio koffie gingen drinken en cultureel verantwoorde veganisten werden. Of wat dacht u van het vernietigende optreden, eveneens in het vroegere jongerencentum aan de Zomerstraat, van de Engelse punkers GBH? Voormalige Vlaardingse hanenkammen, Aquariumspeciaalzaak Dessens én de Mobiele Eenheid denken daar met een nostalgisch gevoel aan terug. De cursus ‘etaleren met klinkers’ na het concert was een groot succes! Of aan de Tröckener Kecks, die na het optreden aan de bar van het Pandemonium de resterende fans trakteerden op flessen ijskoud bier. André Rieu, die in het Oranjepark bijna niet voor de aanwezige 10.000 man wilde optreden omdat er geen rose tapijtje op het podium lag. Herman Brood, Spargo, Raymond van het Groenewoud, het onnavolgbare Sinister Street, de oorverdovende punk van John Coffey op ‘Rock ‘n Ramps’. Kraantje Pappie, DeWolff, Blaudzun, Linda, Roos & Jessica...

De aardappels zijn inmiddels tot pap gekookt en ik hoor via mijn laptopradio ‘Guns of Navarone’ van de Godfathers of Ska ‘The Skatelites’ voorbij dansen.  Tjonge, zelfs deze helden hebben hier vorig jaar nog op een podium gestaan! ‘Vlaardingen heeft best wel een rijk muzikaal verleden’, roep ik even later bij de bekendste patatboer van deze stad. Hij kijkt mij enigzins bevreemd aan en schept een plastic bakje vol met frieten. ‘Doe er maar een bamihap mayo bij’. Op de achtergrond klinkt André’s ‘Zeg Maar Niets Meer’. Wacht eens even? Heeft hij ook niet..?

 

Vlaardingen 1 juni 2014

Jan ik ga sluiten,

het is al over zessen’, hoorde ik hem zeggen. Hoe wist hij wie ik was? Ik stond daar namelijk redelijk incognito, al meer dan een uur, met mijn integraalhelm op mijn hoofd, de bovenste rij van alle periodieken te bekijken. Ik was begonnen bij de muzikale vakbladen zoals de ‘Popfoto’ en ‘Muziek Parade’, maar de covers van ‘Swank’,’Hustler’ en ‘Candy’ riepen om meer aandacht.
Ik voelde mij betrapt. Het schaamrood brandde door mijn zwarte tooi en ik zette de Playboy editie met de weinig verhullende foto’s van Jerney Kaagman weer terug in de schappen. ‘Sorry meneer’, en
gehaast verliet ik onze plaatselijke stripboekenwinkel. Ik vergrijp mijzelf al jaren niet meer aan dat soort lectuur. Al decenia lang worden mijn erogene zones geprikkeld door het hoogste genot wat een mens kan meemaken. Mijn lust voor dit fenomeen is zó enorm, dat de sterkste spier van mijn lichaam al bij de gedachte van al dat lekkers spontaan opzwelt! Ik heb het natuurlijk over eten, maar dat begreep u al.

Tegenwoordig sta ik bij Plantage op het Veerplein, zonder helm want ik heb er gewoon lak aan, de kookboekenkast leeg te trekken. Wat een mooie exemplaren heb ik daar al vandaan gehaald! ‘How to be a Domestic Goddess’ door Nigella Lawson. Prachtig! Haar ‘Mellow Meatballs’ zijn ronduit geweldig! En wat dacht u van ‘The Naked Chef’s’ ‘Jamie’s 15-Minute Meals’? Geen vrouw houdt dat vol. Of ‘Medium Raw’ van Anthony Bourdain? Zijn geroosterde kip is uitermate bevredigend. En door een kleine kans op de aanwezigheid van een salmonella bacterie wordt het allemaal extra spannend! Mijn ultieme genot is het kookboek ‘A Propos Bistro’ van Stéphane Reynaud.
De Franse keuken op z’n puurst. Dit is pas echte erotiek. Slakken, kikkerbilletjes, merg, ingewanden, look, inktvisjes, duiven, stoofpotjes, pensen en varkenspootjes.. zo lekker! De doos Kleenex Facial Tissues maakt overuren. ‘The Hairy Bikers’ Perfect Pies’ is daarentegen weer te ranzig voor woorden. Dat vind ik zó goedkoop! Dan kan ik nog beter Albert Heijn’s ‘Allerhande’ doorbladeren.
In mijn wereld zijn de rosse buurten vervangen door de vitrines van Slagerij van Heijst en Schmidt Zeevis. Mijn centen geef ik niet meer uit in nachtclubs als White’s en Cinderella. Ik haal mijn persoonlijk genot wel bij ‘Parkheuvel’ of het alom geroemde ‘Chez Suttorp’ en mijn doos Kleenex Facial Tissues zal ik alleen delen met de echte liefhebber van gastronomisch genot. Eet smakelijk!

Vlaardingen 1 maart 2014

Lieve Lia,
Het is alweer een tijdje geleden dat ik je voor het laatst zag. Ik staarde naar buiten door een raam in dit café en zag je lopen. Ik wilde kloppen maar je had zichtbaar haast. ‘Komt nog wel’, hoorde ik mijzelf denken en je verdween in de menigte. Waarschijnlijk ging je op de markt bloemen kopen. ‘Witte, want daar houd je van’.

Vijf jaar, zolang is het alweer geleden dat je op die zonnige woensdagmiddag voorbij liep. Ik herinnerde mij al die ontmoetingen die wij de afgelopen jaren hebben gehad. Het moeten er honderden geweest zijn. We voerden aan verschillende togen in de stad gesprekken over liefde, geluk, Willy DeVille en inloopkoelkasten
waarbij ik ondertussen stiekem jouw pakje sigaretten leeg rookte. Diverse stamtafels hielden wij, met onze vrienden, avonden lang bezet en werden volgezet met gevulde glazen en lekkernijen. We genoten van Bourgondische avonden bij jou en bij anderen thuis. Het leven was
een feest.

Wat zou het toch fijn zijn geweest als ik je deze bewuste middag even had kunnen spreken. Ik had je veel willen vertellen. Hoe blij ik was voor je, dat je zo gelukkig was met je lieve man en mooie dochter. Je eeuwige glimlach was altijd een enorme inspiratiebron. Waarschijnlijk hadden we een fles ijskoude rosé opengetrokken en had jij voor de zoveelste maal een arm om mij heen gelegd na een verhaal over een wederom mislukte liefde.

Niet snel daarna kreeg ik een kaart. Je was plotseling vertrokken. Er was een groot gat geslagen in de harten van velen. We mochten nog wel je vertrek bijwonen, maar daar was jij fysiek niet meer bij. Het pak wat ik droeg bij je afscheid ligt nog steeds onaangeroerd in mijn slaapkamer. In de broekzak bevindt zich nog steeds een A4’tje met mijn laatste woorden. Met grote letters geschreven, want dan kon ik het hopelijk door mijn tranen heen voorlezen.

Maar je bent altijd in de buurt. Ik voel je liefde nog altijd als ik Peter omhels en ik zie nog steeds jouw schoonheid in de ogen van Tess. Je hartstocht, je warmte, je humor, je lust voor het leven en een foto’tje van jou als bruid (stiekem gestolen van de Facebookpagina van Peter) draag ik elke dag als mooie souvenirs mee. Vijf jaar alweer, lieve Lia. Wat gaat het allemaal snel. Ik ga zo maar weer eens mijn dagelijkse ronde door de stad maken. Misschien trakteer ik mijzelf eens een keer op een mooie bos bloemen.

Witte, want daar houd je van.
Liefs, Jan

 

Vlaardingen 1 december 2013

Gezellig!

De koude, donkere, maar ó zo knusse feestdagen komen er weer aan. De adventskalender wordt weer uit de kast getrokken, de bisschop van Myra komt tezamen met zijn schorremorrie onze stoute kinderen mishandelen en we nodigen traditiegetrouw met de kerstdagen allemaal mensen, die we eigenlijk niet willen uitnodigen, bij ons thuis uit. December is een mooie maand.

Het afgelopen decennium is er in deze wintermaand een fenomeen bijgekomen. Naast de Sint en Santa zijn ook de heren Matthijs van
Nieuwkerk en Leo Blokhuis heilig verklaard. Hun programma ‘Top 2000 à Go-Go’ breekt al jaren alle kijkcijferrecords. Heel Nederland zit een week lang met bier, oude pepernoten en tissues op de sofa te genieten van de historische muzieklessen van onze nationale popprofessor en de opmerkelijke gasten die dagelijks aanschuiven.
Het meest interessante onderdeel vind ik de reportages. De vergeten helden, die ene eendagsvlieg of het verhaal achter een liedje. Ik hoop op een mooie uitgebreide documentaire over Andre van Duin’s ‘Bananenlied’. Hoe kwam hij er op? Gebruikte hij in die tijd soms LSD? Wat bedoelt hij nou met ‘Recht is recht en krom is krom’? Dat kan wel zo wezen, maar ik wil weten waarom!? Of op een diepte interview met Katie Melua. Weet je dat wel zeker van die negen miljoen fietsen in Beijing? En kom dan niet met zo’n slap antwoord als ‘ That’s a Fact’.

Daarnaast zou een mooie ‘ In memoriam’ over de Zeeuwse band BLØF meer dan terecht zijn (werktitel: ‘Zing zacht Wilhelm Tell, ik neem de bus naar huis’). Voordat het zover is, wordt het Nederlandse volk eerst klaargestoomd met de ‘Top 2000’. Tweeduizend nummers lang mogen we luisteren naar ‘ De lijst der lijsten van Radio 2’. Voordat er voor tientallen miljoenen euro’s aan vuurwerk de lucht in gaat, krijgen we de gebruikelijke grote drie te horen. Wie zal er dit jaar op één staan? The Eagles? Queen? Led Zeppelin? Ik vind het elk jaar zó spannend!
Helaas kan ik dit jaar niet van dit mediaspektakel genieten. Ik ben namelijk erg stout geweest en moet deze dagen in Spanje doorbrengen. Voor mij dit jaar geen chocoladeletters en kerstkaarten. Geen muzikale lessen van Matthijs en Leo. In de kerkers van het Alhambra zal ik duimen voor een goede afloop van de top 3. Ik hoop dat ik later nog wat herhalingen kan zien. Op z’n vroegst kom ik begin volgend jaar weer vrij. Tot dan!
Jan den Boer

Vlaardingen 1september 2013

Ik vertrok. Vooruit

Ik ga graag bij haar langs. Het is al weer zo’n anderhalf jaar geleden dat ik bij haar op visite ben geweest. Ik mis haar. Ik mis de geuren van haar Bourgondische keuken. Ik mis haar vriendelijke
lach als zij mij een Trappist inschenkt, maar ik mis vooral haar platenkast vol muzikale juwelen. Jacques Brel, dEUS, Django Reinhardt, Toots Thielemans, SalvatoreAdamo, Triggerfinger en
nog tientallen welklinkende briljanten. Ik moet snel weer eens naar haar toe. Even weer op adem komen. Het is daar goed vertoeven.
Beter dan thuis. Als ik hier in de platenkast graai, kom ik niet zo gek veel bijzonders tegen. Hier, neem bijvoorbeeld deze: The Golden Earring. Die teren al 52 jaar op een handje vol hits. Oh, en deze: Herman Brood. Volgens mij was dat best een aardige man, maar hij stelde muzikaal niet zo gek veel voor. Shocking Blue dan? Mwah, leuk nummertje dat ‘Venus’, maar voor de rest..? Earth & Fire, Brainbox, Toontje Lager, Van Dik Hout,Herman van Veen, Hazes...wat een trieste verzameling artiesten staat hier op
de planken zeg! Spinvis, Chef’Special, Di-rect, Go Back to the Zoo... ik schaam mij een beetje voor deze belabberde collectie. Staat hier dan werkelijk niks leuks tussen? Ah, deze: The Urban Dance Squad. Deze band heeft Nederland écht op de muzikale kaart gezet. Maar voor de rest? Hakkûhbar, De Kast, Kane en nog een onbegrijpelijke band uit Zeeland. Nee, onze nationale jukebox kan mij niet bekoren. Haar platenkast puilt daarentegen uit met kwaliteitsmuziek. Met muzikanten die mondiaal daadwerkelijk iets toegevoegd hebben. Ik verlang naar haar. Weet je wat? Ik ga vanavond naar haar toe. Vanavond eet ik konijn met pruimen en geuze. Vanavond drink ik een bolleke De Koninck of een Straffe Hendrik Quadrupel.
Vanavond luister ik naar ‘Nuages’ in Café Hopper en naar ‘De Nuttelozen van de Nacht’ in Café De Pelikaan. En voordat ik naar mijn hotel op het Koningin Astridplein kruip, dans ik in de Petrol Club de nacht weg op ‘Suds & Soda’. Vanavond is zij van mij en ik zal haar liefdevol omarmen. Ik zal van haar proeven, van haar drinken en vooral naar haar luisteren. Ik moet opschieten want mijn trein komt er zo aan.
Vive La Fête! Vive La Belgique!

 

Vlaardingen 1 juni 2013

Ik vertrok. Vooruit

Ik denk er niet zo vaak aan. Gewoonweg omdat er niet zoveel gebeurde. Op deze wereldbol waren er op dat moment wel enerverende dingen aan de hand. Vietnam, een man op de maan,
André van Duin, Franco, de Baader-Meinhofgroep, het Simplisties Verbond, The Sex Pistols, Borssele en Bucks Fizz. Dingen die er toen écht toe deden. Aan mijn jeugdjaren denk ik niet zoveel.
Foto’s daarvan zijn achtergebleven bij mijn ouders of bij oude liefdes. Om vooruit te gaan moet je vooral niet te veel bagage meenemen. Een tijdje terug fietste ik door de Babberspolder,
de wijk waar ik de eerste twee decennia van mijn leven woonde. Niet dat ik er behoefte aan had, maar mijn werk bracht mij op deze
locatie. Het gebied leek wel een apocalyptisch grondgebied. De straat waarin ik woonde was compleet weggevaagd! Brokstukken werden door monsterlijke shovels bij elkaar geschoven.

Een Caterpillar denderde met grof geweld door ‘mijn’ oude achtertuin. Ik waande mij op de filmset van Mad Max! Tussen al dit bedrijvige geweld stond mijn oude basisschool. Hekken omsloten het schoolplein waar kinderen aan het spelen waren. Plots kreeg ik de smaak van watergruwel in mijn mond. Ik voelde de pijnlijke klap van een houten liniaal op mijn hand. Ik zag mijn mislukte toneeluitvoering op mijn netvlies.
De schaafwonden, de talloze verzwikte enkels, de klappen: ik voelde ze wederom. Ik was terug op school. Maar er was iets raars. In het beeld wat in enkele seconden voorbij raasde kon ik de meeste gezichten van mijn klasgenoten niet voor mij halen. Wie zaten er ook weer allemaal zes jaar lang bij mij in het lokaal? Zelfs een klein onderzoekje op de kleutersite Hyves leverde geen resultaat. De enige twee gezichten die ik voor mij kon halen waren die van John en Peet.

Twee grappige knullen met wie ik het wel goed kon vinden. Ze hadden veel humor en wij deelden ook de passie voor muziek. John werd later gitarist en Peter zag ik nog regelmatig terug op lokale popfestivals. De enige twee klasgenoten die ik mij op dat moment voor de geest kon halen, zijn niet meer.
Beiden besloten, onafhankelijk van elkaar, een vroegtijdig einde te maken aan hun leven. De redenen zijn mij onbekend, maar bij de gedachten aan John en Peet verscheen er heel even een glimlach op mijn mond. De buurt waarin ik opgroeide is, net als een groot deel van mijn jeugd, weggevaagd. Oud maakt plaats voor nieuw. Ik nam een foto van het schoolplein en ik vertrok. Vooruit.

Vlaardingen 1 maart 2013

Beatrix

Wij gaan dit jaar allemaal iets heel bijzonders meemaken. Wij gaan onze laatste Koninginnedag vieren. Het zal voor velen onder u waarschijnlijk een bijzonder emotionele dag worden. We nemen afscheid van Beatrix én een 64-jarige traditie, waarbij wij allen plichtsgetrouw onze nationale driekleur mét oranje wimpel deze
komende dag voor het laatst tussen zonsop- en zonsondergang uit het raam zullen laten wapperen.

Vanaf volgend jaar zullen op 30 april de torenklokken van onze Grote Kerk niet meer luiden. We zullen nooit meer bij de kinderen op de
vrijmarkt over Chiquita bananendozen vol nutteloze prullaria struikelen. Voor het laatst zullen wij dit jaar op onze verplichte vrije dag genieten van de aubade op de Markt. Nog één maal zullen we met rood-wit-blauwe vlaggetjes op de wang én met een biertje in ons hand, de atleten van de Havenloop aanmoedigen. Het is dit jaar onze laatste kans om met een oranje pruik op het hoofd laveloos en brakend door de straten van Vlaardingen te zwalken of mee te brullen
met uit de maat spelende coverbands.

Vanaf volgend jaar vieren wij de verjaardag van koningin Máxima. Nu hoor ik jullie denken ‘maar het is volgend jaar toch Koningsdag? Op 27 april is het toch de verjaardag van Wim Lex?’ Ja, maar jullie denken toch werkelijk niet dat onze Bea haar troon weggeeft aan haar zoon? Prins Pils? Ze is niet gek!? De term Koningsdag is slechts een formaliteit. Nee, het wordt de dag van zijn vrouw: Máxima Zorreguieta. Uit het carillon van de Grote Kerk zullen op deze dag voortaan alleen nog maar nummers uit de musical ‘Evita’ klinken. In de kroegen klinken we met een rode ‘Finca la Linda’ op ’s werelds jongste koningin en luisteren we allen verplicht naar de Argentijnse bandoneonist Ástor Piazzolla. Zijn wereldberoemde ‘Adiós Noniño’ (ja, die van de tranen) zal tevens ons ‘Wilhelmus’ gaan vervangen en op alle kantoren in de Nederlandse
gemeenten zal het staatsieportret van onze vorige vorstin vervangen worden door een foto van de Argentijnse revolutionair Ernesto ‘Che’ Guevara. We eten tot ’s avonds laat doorbakken steaks en dansen tot diep in de nacht passievolle tango’s.

Vanaf nu kunnen we onze nationale driekleur te koop zetten op Marktplaats. De ‘Bandera Oficial de Ceremonia’ zal na 30 april aanstaande zijn intrede doen. Blauw-wit-blauw met op de witte baan een fel schijnende zon. Die zon symboliseert onze nieuwe vorstin. Ik heb mijn vlag al besteld en kan niet wachten tot volgend jaar. Leve Koningsdag! Leve de koningin!

Vlaardingen 1 december

Ik wil liefde

Liefde is iets wat ik al jaren niet mis. Althans:de liefde zoals het hoort. Mannetje, vrouwtje, bloemetjes, bijtjes. Juist, dat soort onzin.
O ja, er huizen weldegelijk andere vormen van liefde in mijn lichaam. De liefde voor muziek, theater, eten, drinken en natuurlijk voor mijn vrienden. Maar voor een partner..? Laatst, op één van de laatste zonnige dagen het afgelopen jaar, was ik op bezoek bij familie in een verpleeghuis te Kijkduin. Wij zaten in de recreatiezaal en ik zag een brede, afgetrainde en zonnebankgebruinde man van midden in de veertig met een vrolijke dame aan zijn arm binnenlopen.
Hij droeg een zwart gewatteerde jas, wit shirt en spijkerbroek en zijn voeten waren versierd met leren laarzen. Bovenop zijn kale hoofd had de man een dure zonnebril geplant. Hij zag er uit als een versierder. Flitsend, vriendelijk,
en hij had oog voor iedereen. Een man waar veel vrijgezelle én bezette meiden verliefd op zouden kunnen worden. De vrolijk lachende dame aan zijn zijde zag er wat ouder uit. Zij had een ouderwets kapsel en haar kleding zag er ook gedateerd uit. Ze draaide een beetje met haar ogen, praatte moeilijk en lachte om alles en iedereen in haar omgeving. Zij was duidelijk één van de bewoonsters van dit verpleeghuis.

Mijn eerste gedachte was dat de mooie man een bezoekje bracht aan een familielid. Was het zijn zus? Of misschien wel zijn tante? De man en de goedlachse dame gingen aan een tafel zitten. Hij bestelde voor haar een Chocomel en een zakje Nibb-it , voor zichzelf een biertje. Hij pakte haar hand en keek haar liefdevol in haar ogen. Ik begreep eindelijk dat het hier om een echtpaar ging en zag vervolgens een korte, maar zeer mooie voorstelling. De dame dronk in één keer haar flesje Chocomel leeg. “Zo had je dorst”, zei haar man, en alle omstanders schoten in de lach. Het stel zelf lachte het hardst. Zijn ogen konden de hare niet verlaten. De man scheurde het zakje Nibb-it open en samen vochten ze speels om de krokante knabbels. Af en toe streelde hij haar hand en gaf hij een kus op haar wang. “Kom we gaan een lekker stukkie lopen”, zij hij tegen zijn eega. “En dalijk weer lekker samen eten”.
Als twee verliefde pubers verlieten zij de recreatiezaal. Ik laat mij vertellen dat dit een dagelijks tafereel is. Elke dag van de week komt die mooie meneer op bezoek bij zijn vrolijke vrouw. Elke dag wandelen, eten en lachen ze samen. En elke dag zijn ze nog steeds verliefd. Later, onderweg naar huis sta ik op station Schiedam Centrum voor mij uit te staren. De korte voorstelling die ik zojuist heb gezien, blijft zich op mijn netvlies herhalen en door de schoonheid van het verliefde stel krijg ik een brok in mijn keel. Het wordt mij duidelijk. Ik mis iets.

 

Vlaardingen 1 september

Ik wil een midlifecrisis.

Ik wacht daar al 48 jaar op, maar hij komt maar niet. Al jaren zit ik aan diverse togen en zie al die gelukkige veertig plussers om mij heen vol trots genieten van de aankomende herfst van hun aardse bestaan. Ja, ik ben jaloers op al die mooie mannen van middelbare leeftijd, gekleed in een Hilfiger overhemd, die luidkeels door hun iPhone 4S staan te converseren. Jaloers op al die mooie, weelderige vrouwen waar het geluk van afstraalt. Jaloers op al die mooie mensen die de teksten van BLØF wél begrijpen.

Ik verheug mij er al zó lang op om mijn mooie ranke lichaam eens in zo’n prachtig strak wielrennerpakje te hijsen. Met bolletjes motief uiteraard, want dat slankt extra af. Mijn Gazelle Giro staat al járen in de schuur paraat om eens goed te worden afgeragd in de vrije natuur. Via de Broekpolder naar het Midden Delfland nietsnutten als recreatiefietsers en wandelaars omver schreeuwen om daarna uitgeput maar voldaan op een zonovergoten terras met gelijkgestemden zo’n heerlijk witbiertje te nuttigen. Lijkt mij zó lekker! 
Daarnaast wil ik lid worden van een jonge dynamische omroep voordat ik mij tot mijn dood moet aansluiten bij Omroep MAX. Ik denk aan Veronica. Ik wil een vijftien jaar jongere vriendin, getooid met een Leco Look én een twintig jaar jongere maîtresse, afgestudeerd op Media en Entertainment, waarmee ik het laatste seizoen van “Zomergasten” kan analyseren. En weet je wat ik nog meer wil? Ik wil, geheel gekleed in het wit, dansen op de beats van Chuckie tijdens “Sensation”, op vakantie naar Pattaya en Ibiza, op een Honda Goldwing naar Bospop, naar een conference van Bert Visscher en op djembé les.
Daarnaast wil ik elke activiteit die ik beleef met jullie delen via Facebook, hét ideale medium voor veertig plussers met een identiteitsprobleem.

Tot die tijd zal ik mij leeg voelen. Zeer egoïstisch en onbereikbaar zijn. Mij gedragen als een puber, waar absoluut geen normaal gesprek meer mee te voeren is. Ik zal nóg verder wegkwijnen in mijn eigen wereldje. Eenzaam en zinloos zal ik zittend op een barkruk geïrriteerd mijn voorland gadeslaan.
De enige twee die mij op deze sobere momenten mogen vergezellen zijn mijn goede vrienden Don Carlos en de duivel. Zij geven mij tot aan de laatste ronde namelijk altijd gelijk.
Tegen betaling  uiteraard, maar dat terzijde.
Ik wil een midlifecrisis en wel nu!.

Vlaardingen 1 juni

Amy Winehouse.

OHet zal een paar maanden voor haar plotselinge overlijden zijn geweest dat ik haar zag. In een video welteverstaan, want live heb ik haar nooit mogen aanschouwen. Nu had ik wel meer beelden van haar gezien op televisie en vooral op YouTube, maar dat waren meestal beelden van verval. Zwaar vermagerd, warrig en dronken.
Beelden waar vooral de boulevardpers van smulden. Op de video was zij op dat moment net 23 lentes jong, maar overtroefde op dat zuivere moment alles en iedereen. Amy Winehouse stal in slechts twee minuten en dertig seconden mijn hart én mijn tranen.
De beelden zijn van een prachtige eenvoud. Een donkere studio met wat gedimd wit licht. De eerste paar seconden kijkt zij verlegen naar beneden. Ze ziet er uit als een klein meisje met een gebroken hart.
Samen met een toetsenist, een hangende studio microfoon voor haar neus en een koptelefoon, nonchalant geplaatst over haar oren en achterhoofd, gaat zij een klus klaren. Gepassioneerd zingt zij haar zelf geschreven “Love Is A Losing Game”, over de liefdesstrijd met haar toenmalige vriend Blake Fielder-Civil. Alle woorden zijn verdomd herkenbaar. Hartstocht. Pijn. “For you I was a flame“. Met haar korte zwarte leren jack, zwaar opgemaakte wenkbrauwen en ogen blijft zij tijdens het eerste couplet naar de grond staren. Langzaam richt zij haar blik naar voren “And it was more than I could stand/Love is a losing hand”. Godver, wat heb ik het met haar te doen. “Self professed... profound”. Een snik, de piercing boven haar lip trilt en haar hele lichaam siddert. Na één minuut éénenvijftig gebeurt het onvermijdelijke. ”Memories mar my mind/Love is a fate resigned”. Haar ogen schieten vol en ze pinkt bij haar rechteroog een traan weg. Ik slik, mijn ogen beginnen te zwellen en voel mij erg ongemakkelijk. “And now the final frame…“. Zachtjes en verlegen fluistert zij, als de laatste tonen in het donker zijn verdwenen: “Was that all right?” Was het goed? Het was het mooiste wat ik in jaren gehoord had meid! Ik pink zelf links én rechts een paar tranen weg. Alle beelden van haar verval waren door het zilt van mijn oogvocht voorgoed van mijn netvlies gespoeld.Als je zulke nummers kan schrijven en zó gepassioneerd kan zingen behoor je tot de Groten
Der Aarde. Op 23 juli aanstaande is het alweer een jaar geleden dat zij levenloos werd aangetroffen in haar slaapkamer. Op deze dag zal ik twee minuten en dertig seconden stil zijn.

 

Vlaardingen 1 maart

Visitatie in Vlaardingen.

Onlangs liep ik door de beginnende winterkou in het centrum van onze stad. De shawl om mijn nek bedekte tevens mijn gezicht tegen de koude motregen. Mijn jas had ik hoog dichtgetrokken en
ik verschuilde mijn gelaat diep in mijn capuchon. In de verte zag ik drie geüniformeerde agenten voor de ingang van Clemens & August staan. ‘Veilig gevoel’, dacht ik, en probeerde langs de wetsdienaars heen te lopen. Ik werd staande gehouden door de enige vrouw in het gezelschap. Zij sommeerde mij om mee te werken aan een visitatie.


Wegens de toenemende criminaliteit was op verzoek van de burgemeester namelijk het onderzoek ‘preventief fouilleren’ gestart. Beleefd als ik altijd ben, wilde ik mijn rijbewijs al uit mijn binnenzak halen om mijzelf te legitimeren. De politiebeambten hadden toch liever dat ik wijdbeens én met mijn handen tegen de dichtstbijzijnde muur ging staan. Braaf, maar verbaasd, voldeed ik aan het verzoek. Terwijl een wat oudere agent eerst mijn capuchon onderzocht, liep er een keurig stel voorbij. ‘Ze hebben er gelukkig één te pakken’, zag ik hen denken, terwijl zij minachtend naar mij keken. De handen van de diender gleden vervolgens non-erotisch langs mijn lichaam. ‘Heeft u niks scherps bij u?’. Ik zuchtte, eveneens nonerotisch, ‘nee’. Ik schrok en dacht plots aan mijn mp3-speler in mijn broekzak, vol illegaal gedownloade albums. En aan mijn OV-chipkaart in mijn portefeuille, die al een geruime tijd 3,45 euro in
de min stond. Shit, de condooms in mijn kontzak waren ook al een tijdje over de uiterste gebruiksdatum
verstreken! En zou het algemeen verbod op het dragen van gelaatsbedekkende kleding in
het openbaar al van kracht zijn? Dat zou mij een hoop geld gaan kosten!?

De koude motregen op mijn voorhoofd was intussen vervangen door angstzweet. De toekomstige vutter gleed ietwat onzeker met zijn handen langs mijn kruis via de binnenkant van mijn benen richting mijn schoenen. ‘U bent klaar. Het is ok’. Als dank voor deze intieme sessie kreeg ik een kaartje met daarop de mededeling dat ik ‘preventief gefouilleerd’ was. Ik vertrok richting mijn stamkroeg en deponeerde het kaartje als een subtiele middelvinger in de dichtstbijzijnde prullenbak. De dag erna stuurde ik een Twitterbericht naaronze burgervader met de mededeling dat ik ‘als een ware crimineel tegen de muur was geplaatst’.Tjerk zette mijn Tweet bij zijn favorieten, maarverzuimde te reageren. Waarschijnlijk had hij het toentertijd te druk met een onderzoek naar eenandere criminele activiteit. Iets met bonnetjes

 

Vlaardingen 1 december

Muziek in Vlaardingen.

Met kerst ben ik alleen. Dat klinkt héél zielig, maar dat is het niet. Deze twee dagen sluit ik mij compleet af van de buitenwereld. De bel en telefoon gaan uit en de radio en televisie gaan niet aan. De gordijnen gaan dicht en de verwarming staat dan op 25 °C.
Geen boom, geen ster voor mijn raam en de kerstkaarten die ik elk jaar van een handvol volhouders krijg opgestuurd, liggen dan waarschijnlijk al dagen lang verscheurd in de bak met oude kranten. Ik wil niks van niemand weten.

Deze twee dagen luister ik naar muziek. De mooiste muziek. Een jaar lang luister ik bij mijn werkgever verplicht naar Sky Radio, en ik kan u vertellen: daar wordt een mens niet vrolijk van! Elke dag tetteren daar Adele, Racoon en Borsato door de boxen. Elke dag worden mijn oren gemarteld door de stem van Paskal Jakobsen van BLØF. Elke dag dezelfde liedjes.

De kerstdagen zijn voor mij een geschenk van..? Ja, van wie eigenlijk? Twee dagen lang nestel ik mij dan
in mijn badjas op de bank, steek een fl inke Cubaan in mijn gezicht, en luister op mijn oude vertrouwde
platenspeler naar divers muzikaal genot. De komende eerste kerstochtend is al gereserveerd voor
de hemelse klanken van  griekse muziek. Bij de meesten onder u bekent als Maria Callas. Haar versie van ‘Un bel dì vedremo’ uit Puccini’s ‘Madame Butterfly’ is werkelijk een traktatie. De enige die mij op dat unieke moment mag vergezellen is een fl es Dom Pérignon. Als deze leeg is en de laatste klanken van ‘La Divina’ wegsterven, zal het tijd zijn voor Nina, Dusty en Chet. Allen engelen.
De volgorde is nog niet bekend. De tweede kerstdag open ik traditioneel bruut. Iggy Pop’s ‘Lust for Life’ en eieren met spek. The Black Keys enteren daarna mijn geluidsinstallatie en zullen zich de komende uren niet gewonnen geven. Led Zep, AC/DC, The Prodigy en The Dead Kennedys.
Het zijn allen demonen die deze dag tezamen zullen komen om mijn platenspeler te beminnen. Op deze
dagen, waar de geboorte van JC wordt herdacht, eer ik de muziek van God en de duivel. De kerstdagen
zijn een geschenk van dit illuster duo. Twee dagen lang, voordat ik de werkvloer weer zal betreden, en Sky Radio weer zo’n dikke 300 dagen muzikale ellende zal serveren, zal ik een zéér gelukkig mens zijn.

Vlaardingen 1 september

Muziek in Vlaardingen.

Laatst was ik op een nutteloze zaterdag een stukje aan het wandelen, en zoals altijd op nutteloze zaterdagen liep ik naar de dierenweide in ’t Hof. Daar eenmaal aangekomen zag ik speelse lammetjes (lees: lamskoteletjes met tijm & rozemarijn), bokkige geiten (lees: sateh gambing) en een chagrijnige moedereend (lees: confit de canard). Het water liep mij in de mond bij het zien van al dit culinaire lekkers!

Mijn feestelijke fantasie werd verstoord door gewelddadige muziekklanken vanuit het nabij gelegen Oranjepark. Ik hoorde brute gitaarrifs en een snelle, venijnige drumpartij. Een ontstemde bas bevestigde mijn vermoeden dat het hier om punkrock ging. Mijn hart ging sneller kloppen en ik verliet stante pede mijn denkbeeldige restaurant om op zoek te gaan
naar mijn oude liefde. Op een veldje in het Oranjepark trof ik lotgenoten aan. Muziekminnende mensen waren samengekomen op het jaarlijkse ‘Rock ’n Ramps Festival’, georganiseerd door poppodium De Kroepoekfabriek. Punkers, rockers, skaters en andere lokale medeburgers
genoten van levende muziek en zon. Er werd ‘gemoshed’ (een gezellige, vriendschappelijke dans) en het bier vloeide rijkelijk. Kortom: de sfeer was zeer gemoedelijk. Ik lag in het jonge gras te genieten van mijn oude vlam en moest plots denken aan onze zusterstad in Tsjechië. Misschien kan De Kroepoekfabriek wel een soortgelijk festival organiseren in Moravská Trebová? Misschien kunnen lokale bands uit Moravská Trebová (langs deze weg wil ik de uitvinder van het kopiëren en plakken hartelijk bedanken!) wel een keertje in Vlaardingen komen spelen?

Onze gemeente heeft sinds 1992 een vriendschapsband met Moravská Trebová, maar er is tot op de dag van vandaag nog geen uitwisselingsprogramma tussen lokale popbands geweest. Gemiste kans, want popmuziek zou onze steden nóg dichter bij elkaar brengen!
Ik zette mijn lege plastic bierglas in de andere vijf en zag in mijn gedachten de punkers van Maybee tezamen met de raprockers van SRS op een podium op het marktplein van onze zusterstad staan. En misschien is er op de volgende editie van ‘Rock ’n Ramps’ wel een plekje voor wat pretpunk van onze Tsjechische vrienden? Of onze helden van Livid! Live aldaar in Club DukuDuku!? Mogelijkheden genoeg!
Het geheel is ook nog eens maatschappelijk, recreatief, educatief en economisch verantwoord! Als onze wethouder van cultuur daar niet wild van
wordt, dan weet ik het niet meer? Of was dit wederom een fantasievolle, maar nutteloze zaterdag?

 

Vlaardingen 1 juni

Pleinvrees in Vlaardingen.

Ik zat laatst een film te kijken. Niet zo maar een filmmaar één over Vlaardingen. Een amateurfilm, zwartwit en geschoten in 1911. Nostalgische beelden van een eeuw geleden. Arbeiders die schepen staan te lossen op de Westhavenkade tussen het Handelsge-bouw en de Visbank. Een ‘koffiejongen’ loopt meteen juk vol koffiekannen rond om de werkendemannen te voorzien van een nodige dosis cafeïne. Zeebonken rollen haringtonnen vol gekaakte lekkernijen de kade op. Ik zie mensen geluidloos naar elkaar schreeuwen op de Paardenmarkt. Waarschijnlijk bieden zij tegen elkaar op. Een postbode doet vertrouwelijk zijn ronde en ik zie moeders met kin-deren trots poseren voor hún stadhuis.

De gehele Markt is versierd met vlaggetjes! Een man met een ambtsketting, waarschijnlijk burgemeester Pruis, zie ik tevreden en voldaan om zich heen kijken. Als de film in kleur was geschoten, zouden er zeer zekerrode blosjes van trots op zijn wangen te zien zijn. Een roltrommelvuilniswagen ruimt alle rotzooi van de dag daarvoor op. De straat is brandschoon. Ik zie een stad waar ik trots op ben. Ik zat laatst een film te kijken. Niet zo maar een filmmaar één over Vlaardingen. Een amateurfilm, op internet, in kleur en vrij recent. Geïnteresseerde burg-ers en de plaatselijke media zijn in groten getale aanwezig om in deze B-film te figureren. Koffiedamvullen nerveus de kopjes met slappe filterkoffie eglazen met water.

De bode doet zwijgend en hoofd-schuddend zijn ronde. Ik zie op pluche gezetelde volksvertegenwoordigers praten over een gehaaide wethouder en over diens ongezouten uitspraken. Mannen en vrouwen maken elkaar luidkeels voor rotte vis uit. Raadsleden huichelen met andere parti-jen voor het behoud van hun zetel. Grote vissen eten de kleine. Voor het stadhuis is het angstvallig stil en op de Markt hangt een vlag halfstok. Een man met een ambtsketting, waarschijnlijk burgemeester Bruinsma, zit verslagen en met het schaamrood op zijn kaken voor zich uit staren. Een vuilniswagen van Irado ruimt de rotzooi de dag erna op, maar vergeet het bevlekte pluche. Ik zie een stad waar ik ooit trots op was.

 

Vlaardingen 1 maart

Pleinvrees in Vlaardingen.

Ik heb mijn leven lang al last van agorafobie. Een enorme angst voor onbekende open ruimten. Pleinvrees dus. Een reisje naar het Plein van de Hemelse Vrede in Peking of de Koemarkt in Schiedam zit er dus voorlopig niet in. Al jaren zit ik door deze angst
vastgeketend aan mijn geboortestad. Geeft niks, want ik bevind mij graag onder haringkoppen en onze Schelvispekel is heerlijk.
Het geeft mij een huiselijk, vertrouwd gevoel.

Sinds juni vorig jaar is het samenleven met mijn fobie een stuk rampzaliger geworden. Na een traditioneel avondje gezelligheid in dit etablissement vertrok ik fier en statig huiswaarts. Geen enkel spoor van onzekerheid schuilde er in mijn lichaam. Ik voelde mij
thuis in mijn eigen stad. Ik liep onwetend over het Veerplein en kreeg spontaan last van kortademigheid,
duizeligheid, huiveringen, hartkloppingen, benauwdheid en misselijkheid. Alle symptomen die in mijn fobie
resideren traden naar buiten. Midden op het plein zakte ik verslagen door mijn knieën. Waar was mijn
Veerplein? Waar was mijn grauwe vertrouwde Plaza de Concreto? Op handen en voeten en nederig naar
de grond starend, kroop ik rondjes over iets wat op een mozaïekvloer leek. Ik plantte mijn derrière op
een afbeelding van een waterlelie en constateerde ondanks de schaarse lichtval enkele kinderlijke voor- stellingen van een paard, een hond, een paar eenden en een boot. En iets van vissen. Haringen, dacht ik.

Er waren ook illustraties van ansichtkaarten waarop de namen prijkten van o.a. een aan de kant gezette
wethouder, onze burgervader en lokale sporthelden. Met betraande ogen dacht ik aan mozaïekkunstenaar
Gaudí. Deze zou wederom tegen een tram aanlopen bij het aanzien van dit tafereel! Mijn oriëntatie raakte
volledig van slag bij het zien van de plaatsnamen die in de flanken van het stenen tapijt vermeld werden.
De steden Rotterdam, Den Haag, Delft, Maassluis en 020 stonden geografisch totáál verkeerd. De angst om de controle over mijzelf te verliezen werd groter. Mijn hartslag lag ver boven de 220
bpm en het zweet drupte mijn broekspijpen uit. Ik moest weg uit deze surrealistische valkuil. Ik stond
op, haalde diep adem, strompelde richting Blokker, en vluchtte ontredderd de nacht in.
De verdwijning van het betonnen tijdperk is een feit. De tessera periode heeft op een wrede manier
bezit genomen van onze binnenstad. Een foeilelijk plein zal de komende jaren het visitekaartje zijn van
Vlaardingen. Mijn agorafobie en ik zullen nog héél lang samen zijn!


Vlaardingen 1 december

Zwaar en naar in cultuurland.

Het wordt de komende jaren zwaar en naar in cultuurland. De regerende cultuurbobo’s krijgen flinke  virtuele oorvijgen van ons nieuwe kabinet. 200 miljoen euro zal er de komende jaren bezuinigd worden,
en de instellingen die het minst presteren zullen er als eerste aan moeten geloven. Dat moet best wel even schrikken zijn geweest in de koffiekamer annex wijnkelder van de Orde van Vlaardingse Subsidie Slikkers (OVVSS). Ja, want onze lokale culturele instellingen en kunstenmakers zullen óók de broekriem een paar gaatjes strakker moeten gaan aantrekken!

Uit een uitgelekt verslag van een recente vergadering van de OVVSS blijkt dat er totále paniek is onder de cultuurbewaarders van onze stad. Welke culturele instanties presteren het minst en kosten het meest?
En welke kunstkoppen beloven water in hun wijn te doen? De sfeer tijdens deze bijeenkomst was er
een om te snijden. De kwaliteit van onze Vlaardingse samenleving staat hier namelijk wel op het spel! Een voorstel van één van de leden om de productie van haar zelfportretten te verminderen werd met gejuich ontvangen. Dit was een flinke stap vooruit. Een suggestie van de directie van onze Stadsgehoorzaal om diverse programma’s te schrappen, om zo tóch kwaliteitsvoorstellingen als de Chippendales aan het publiek te kunnen leveren, werd door het merendeel van de aanwezigen weggehoond. Alsof mannelijk naakt geen kunst is! De stadsdichter wilde ook nog iets inbrengen, maar zijn woorden haalden het verslag niet. Deze werden op dringend verzoek door een paar aanwezige gemeenteraadsleden gecensureerd. Een ander punt op de agenda was het terugbrengen van het aantal gratis consumptiebonnen wat jaarlijks op diverse festivals aan de leden van de OVVSS wordt aangeboden. Het voltallige ledenbestand verslikte zich in hun Château Mouton Rothschild uit 2007 (rood). Dit was geen optie. Hoe komen deze festivals anders aan publiek?

Er zat voor de Orde niets anders op dan de kleinere culturele instellingen te royeren. Weg met de
plaatselijke toneelvereniging, muziekschool en het hoempapa orkest! ‘En het streekmuseum? Dat saneren we ook wel weg!’ Vlaardingen verlangt naar esthetisch verantwoorde kunst! Daar kan en mag niet op bezuinigd worden! De druk onder sommige leden was gelukkig van de ketel, en na wat vreugdedansjes en krokodillentranen werden de kelken nog éénmaal gevuld met rood vocht. De komende jaren kunnen we gelukkig, dankzij de OVVSS, blijven genieten van kunst en cultuur in onze stad. Ars gratia artis. Zo, en nu even naar de glasbak (groen).

 

Vlaardi

Previous page: Marleen Bos  Volgende pagina: Ger van Veen