Jan den Boer

Vlaardingen 1 juni 2010

Ik zag hem net weer eens lopen.

Zoals elke dag doet hij een rondje stad. Van Hotel “Bleibtreu” naar de Landstraat, Markt, Waalstraat, Veerplein.
Zwart colbert, wit overhemd en een hoed gepikt van Sonny Rollins. Met een rode plastic tas van Bas loopt hij in een Blue Note trip naar Albert. Zoals altijd groet deze grote man, meteen stem als de laagst haalbare noot van contrabassist Charles Mingus, mij bij mijn voornaam.
Soms drie maal per dag. Soms zie ik hem zitten op een terras met papier,pen en een glas rode wijn. Zijn kale hoofd schittert dan in de koperen ploert en groet vele passanten. Zijn markante verschijning is geliefd. Tussen de op papier geplaatste woorden flambeert hij regelmatig een sjekkie en nipt aan zijn glas. Zijn woorden gaan over liefde, over het dwalen door de stad en lege glazen.Over de natuur en diepe dalen. Over de dood.Zijn woorden zijn geen geheim, maar al jaren een deel van de levens van vele mensen in zijn stad. Voor vrienden typt hij zijn woorden op rijm op een oude machine en gooit deze bij hen persoonlijk door de brievenbus. Via lokale bladen laat hij zijn woorden publiceren, meestal gratis of voor een goede fles wijn. Voor sommigen is hij een einzelgänger, een ‘Stranger in the Night’, zwervend tussen de kroegen en de polder. Voor velen is hij een kameraad. Ik zie hem vaak aan de stamtafel zitten, wild gebarend met Herman en kan raden waar het over gaat. Ik hoor hem vaak als ware hij Max Tailleur zelve, samen met Eelco moppen tappen aan de bar. Zijn lach doet de glazen trillen. Sam en Moos zijn favoriet. Ik zie Han hem vaak een zoen op zijn mond geven uit liefde, en met een biertje en een glas rosé beklinken zij hun eeuwige vriendschap. Hij is geen Rimbaud, geen Vinkenoog, maar een mooie romanticus die niets anders dan zijn eigen woorden laat spreken. Via inkt of zijn lage sonore stem. Hij is degene die jij misschien wel zou willen zijn. Ik kwam hem net weer tegen. Hij ging richting Hotel “Bleibtrue”. Een kleine glimlach en een peuk sierden zijn mond. Zijn leven is voltooid, maar voor vele Vlaardingers nooit verleden tijd.

Hij groet en ik groet beleefd terug. Dag Kees.

Vlaardingen 1 maart 2010

Wel eens van de Lunatic Society gehoord?

Nee? Misschien behoort uzelf ook wel tot dit selecte gezelschap waanzinnigen? Eens om de
29 dagen, 12 uren, 44 minuten en 2,8 seconden verzamelt deze geheimzinnige sekte zich in het centrum van Vlaardingen om zich nog excentrieker te gedragen dan dat zij al deden. Voormalige gemeenteraadsleden, listige journa-listen, devote postbodes, adequate advocaten, ex-stadsdichters, onschuldige Waalmeisjes… allen veranderen zij in gewetenloze monsters en laven zich voller dan vol aan alles waar alcohol in zit. Als weerwolven bezetten deze bezetenen de barkrukken van de plaatselijke horeca en hun sterk ontwikkelde zintuigen zien elke levende ziel als een lustobject.

U raadt het waarschijnlijk al: het is dan volle maan. De zwaartekracht van dit hemellichaam beïnvloedt net als het water tijdens het getij, de vochtspiegel in het menselijk lichaam. En als deze satellietplaneet in vol ornaat aan de hemel staat, stijgen de water- en zuurstofatomen tot aan de voorste hersenkwab, de frontale cortex, het stukje brein dat het rationale denken regelt. Deze kwab wordt dan onmiddellijk uitgescha-keld en zorgt ervoor dat er bij deze personages een ‘Twighlight Zone’ van pakweg negen uur en drieëndertig minuten ontstaat. Et voilà! De Lunatic Society ontwaakt!

De Lunatici zijn te herkennen aan hun in rode wijn gedraineerde lippen en enorme wijde pupillen. Dat laatste niet vanwege wat grammetjes wit poeder, maar vanwege hun seksuele be-geerte. De meeste vrouwen en mannen krijgen dan ter plekke een dwangneurose waardoor zij op zoek gaan naar het menselijk vlees van
gelijkgestemden om de nacht mee door te brengen. Anderen zwalken als losgeslagen zombies over de door het maanlicht verlichte straten. Lopen te schreeuwen om aandacht of staan luidruchtig aan een toog te raaskallen. Het zijn voor de lokale kroegbazen hilarische taferelen! Hun klanten hebben namelijk op dat moment totáál geen financiële rem! Aan het einde van deze zware nacht, als de maan richting laatste kwartier gaat en de vochtspiegel begint te zakken, storten de Lunatici down, leeg, en oververmoeid in elkaars armen of ontwaken naast een wat minder appetijtelijke partner die niet de hunne is. Desolaat laten zij hun schijngestalten weer een synodische maand met rust. Op 30 maart, 28 april en 27 mei zal de Lunatic Society opnieuw herrijzen en zichzelf uitleven in hun schemerwereld van Sodom en Gomorra. Ik zal van de partij zijn. U ook? De toegang is gratis

1 september 2009

Het was een mooie herfstavond.

Zo een waarvan je denkt dat je tóch nog even samen met een bekende gaat kijken wie er aan de bar hangt om iets van alcohol mee te gaan slurpen. Niet dat die herfstdag er een kont toe doet. Er is altijd een excuus voor een glas gegist druivensap! Mijn vrijdagavondmuze was natuurlijk weer eens te laat en ik keek, terwijl ‘Je t’aime...moi non plus’ erotisch met het geluid speelde, de kroegzaal in. Een verliefd paar keek amoureus in elkanders ogen en hadden blijkbaar de behoefte door middel van hun hartstocht om aan zichzelf te ontsnappen. Ik nipte aan een glas met iets meer dan 12 % alcohol en schrok eigenlijk een beetje van het tafereel. Had ik niet de behoefte aan die liefdevolle blik en haar handstreling? Of schrok ik om het feit dat dit mijn voorland kon zijn? Elke keer weer onzinnig verliefd te worden en daaropvolgend desolaat met hartzeer door de straten te dwalen?
Arme ik.

Had ik niet liever de zanger van het spelende lied willen zijn? Componist, zanger, filmer en tekstdichter Serge Gainsbourg. Een genie, een egoïst, een ongeleid projectiel en uiterst arrogant. Beroepen en karaktertrekken die de klandizie alhier zeker zullen aanspreken! Hij kende zijn klassieken -van Rimbaud tot Chopin- en beminde met zijn foeilelijke kop met grote oren de mooiste vrouwen van deze aardkloot.

Zijn muzen Brigitte Bardot, Jane Birkin en Caroline von Paulus vielen als gewillige prooien in zijn armen. Steevast gehuld in een recht model Lee Cooper jeans bracht hij met een gevuld glas in de buurt, én met honderd tot honderdveertig ongefilterde Gitanes over zijn longen, de dag door. Dat laatste was vandaag de dag met het rookverbod wel eventjes een probleem geweest voor deze flamboyante Parijzenaar, die het nachtleven met passie adoreerde. Gainsbourg was een cultfiguur, met wie zelfs artiesten als Beck, Texas, Madonna en Vive La Fête zich graag vereenzelvigen. Maar uiteindelijk bracht het duo fles en sigaret samen met eenzaamheid hem ten val. Arme Serge.
Mijn vrijdagavondmuze tikte mij op mijn schouder, verontschuldigde zich, en bood mij iets van 45 % aan. Ik botste mijn Ricard tegen de hare en we riepen hard proost! Serge’s ultieme chanson d’amour stierf eenzaam in het kroeggebral. Zoals vele liefdes. Plots wist ik mijn lotsbestemming. ‘Plaisir d’amour ne dure qu’un moment, Chagrin d’amour dure toute la vie’, hoorde ik hem nog zingen. Maar ja, helaas versta ik geen Frans. Arme ik.